Krystalizator

Krystalizator z wymuszonym obiegiem:
Stosując zasadę rekompresji pary, krystalizatory z wymuszonym obiegiem, zarówno termiczne, jak i mechaniczne, znajdują szerokie zastosowanie zarówno w konfiguracjach z jednym, jak i wieloma efektami. Pracując w zakresie od niskiej próżni do ciśnienia atmosferycznego, jednostki te są preferowane, gdy wielkość kryształów nie jest czynnikiem krytycznym lub gdy wzrost kryształów przebiega w rozsądnym tempie. Zatem w zależności od zastosowania do produkcji tych krystalizatorów można zastosować prawie każdy materiał budowlany.

Krystalizator wzrostowy typu Oslo (krystalizator z sklasyfikowaną zawiesiną):
Krystalizator typu Oslo, znany również jako najlepszy krystalizator z zawiesiną sklasyfikowaną, reprezentuje najstarszą konstrukcję do produkcji dużych, grubych kryształów. Architektura opiera się na odsycaniu ługu macierzystego poprzez kontaktowanie się z większymi kryształami w komorze krystalizacyjnej i utrzymywanie większości kryształów w zawiesinie bez użycia układu mieszającego, co pozwala na przetwarzanie dużych kryształów o wąskim rozkładzie wielkości.

Krystalizator chłodzący:
Rozpuszczalność związku w niektórych roztworach wzrasta wraz ze wzrostem temperatury. Gdy nasycone roztwory ochładzają się, mieszanina staje się przesycona i rozpoczyna się krystalizacja. Zatem głównymi zaletami krystalizacji chłodzącej są wysoka jednorodność wielkości kryształów i zużycie energii. Wyeliminowanie dopływu ciepła do odparowania skutkuje znacznymi oszczędnościami energii. Zatem w przypadku chłodzenia błyskawicznego część cieczy ulega odparowaniu, skutecznie eliminując ciepło utajone i przyspieszając proces chłodzenia.

Krystalizator wyparny:
W przypadku krystalizacji przez odparowanie roztwór zawierający rozpuszczalnik i część rozpuszczalną, która ma zostać krystalizowana, ogrzewa się aż do odparowania rozpuszczalnika. Ponieważ wyższa dawka przekracza rozpuszczalność związku chemicznego, cząsteczki rozpuszczalnego związku pękają w postaci kryształów w miarę odparowywania rozpuszczalnika. W przypadku typowych związków, w tym soli nieorganicznych i sacharozy, jest to najpopularniejsza metoda krystalizacji. Jednostki krystalizacyjne do dostarczania ciepła, zwykle zasilane parą, często wykorzystują wymuszony obieg. Zatem proces zachodzi w temperaturach prawie izotermicznych, a dominującym mechanizmem jest parowanie.

Krystalizator próżniowy:
Krystalizacja z chłodzeniem próżniowym, stosowana w przypadku soli o zmniejszonej rozpuszczalności w wyższych temperaturach, polega na stopniowym obniżaniu ciśnienia, co prowadzi do odparowania rozpuszczalnika (wody). Roztwór ochładza się do temperatury wrzenia, co daje najlepszy krystalizator soli w miarę spadku temperatury. Zatem powietrze zasysane na dnie krystalizatora (poruszanie powietrzem) utrzymuje go w zawieszeniu i transportuje do wylotu.